τοπίο:01

Περπατάω. Τα πάντα έχουν το κίτρινο του καλοκαιριού. Ανεβαίνω το χωμάτινο μονοπάτι. Έχει πολύ ζέστη. Οι πέτρες και τα ξερά χόρτα που πατάω με τις σαγιονάρες μου κάνουν τα πόδια μου να πονούν. Στρίβοντας φτάνω σε ένα πλάτωμα όπου το έδαφος ευθυγραμμίζεται. Πλέον βλέπω τη θάλασσα που γυαλίζει. Στο επίπεδο άνοιγμα προς την άκρη του γκρεμού υπάρχει μια παράγκα. Είναι ένα τσιμεντένιο κουτί με ξύλινα αντικείμενα στερεωμένα όρθια πάνω στην οροφή του. Παλέτες, κλαδιά, σανίδες, τμήματα από σκάλες. Όλα είναι μπλεγμένα με σχοινιά. Στο ανοίγματα κρέμονται πανιά, πολύχρωμα, σκισμένα. Μια αυτοσχέδια σημαία υψώνεται, όχι κάποιας χώρας, απλά ένα πορτοκαλί πανί που υποδύεται τη σημαία. Στη γωνία του σπιτιού, αλλά παράμερα από όλη την μίξη των αντικειμένων υπάρχει ένας μεγάλος ξύλινος σταυρός. Λίγο πιο δίπλα στο ίδιο πλάτωμα στέκονται δύο δίδυμα εκκλησάκια. Απόλυτα λευκά πάνω στην κίτρινη ξερή φύση. Μικροί κύβοι, με τρούλους και σταυρούς και από ένα μικρό μπλε παράθυρο στη μέση. Έχουν σμιλευμένα περιμετρικά πεζούλια για κάθισμα. Συνεχίζω το μονοπάτι που μετά τη στροφή κατεβαίνει. Στην κάθοδο οι σαγιονάρες με πονούν περισσότερο. Κατεβαίνω. Δεξιά μου αρχίζουν να εμφανίζονται τα δωματιάκια, “σύρματα”. Μπλεγμένα με δέντρα. Το ένα είναι ακουμπισμένο πάνω στο άλλο δημιουργώντας διαφορετικά επίπεδα στις εισόδους τους. Δύο μεγάλες μπλε αιώρες κρέμονται άδειες. Δεν βλέπω κανέναν. Τα μαξιλάρια που είναι ακουμπισμένα στα επίπεδα είναι και αυτά κενά. Δεν ακούγεται κανείς. Λάμπες υγραερίου είναι παντού κρεμασμένες. Θυμάμαι πως δεν έχουν ρεύμα. Προσπερνώ τη μικρή “γειτονιά” και στιγμιαία δροσίζομαι από τον ίσκιο των δέντρων. Λίγα αρμυρίκια. Το μονοπάτι έχει μικρύνει και κάνει την τελευταία στροφή του πριν με οδηγήσει στα στρογγυλά, άσπρα βότσαλα της παραλίας. Υπάρχει άλλη μια παρέα τεσσάρων ατόμων αλλά δεν μιλάνε. Δεν ακούγεται σχεδόν τίποτα. Τα πόδια μου βγαίνουν από τις σαγιονάρες και βυθίζονται στο νερό.
Α.